Vierhoornigheid bij de Manx Loaghtan.

Manx Loaghtans zijn polycerate schapen. Dit betekend dat ze een gen dragen dat er voor zorgt dat de hoornpit gespleten is. Als de horens groeien resulteert dit in vier of meer horens. Behalve de Manx zijn er ook nog andere schapenrassen die deze bijzondere eigenschap hebben. De Hebridean en het Jacobschaap zijn daarvan de meest bekende. Maar meerhoornigheid komt ook voor bij andere Noord-Europese kortstaartschapen zoals het IJslandse schaap.

Voorbeelden van meerhoornigheid bij Jacobschapen. Drie, vier, vijf en zes horens komen voor. Rammen met een mooi symmetrisch gevormd gewei zijn het meest gewild.

Er zijn bij opgravingen van nederzettingen uit de brons,- en ijzertijd al schedels van vierhoornige schapen gevonden. Er wordt aangenomen dat de mutatie in scandinavië of daar in de buurt is ontstaan en zich langs handelroutes door Europa heeft verspreid. Zo worden de meeste meerhoornige rassen aangetroffen in landen waar de Vikingen vaak kwamen. Op het eiland Man zijn meerdere nederzettingen gevonden waar Vikingen woonden.

Al bij zeer jonge dieren is te zien hoeveel horens ze krijgen.

Helaas zorgt het gen dat meerdere horens veroorzaakt ook nog voor een minder leuke afwijking. Het kan voorkomen dat een dier met gespleten oogleden wordt geboren. Dit kan in meer of mindere mate voorkomen. Als het dier de ogen nog kan sluiten is er niets aan de hand maar bij een zwaardere afwijking zal het geopereerd moeten worden.